آسمان من

بعد فكر كردم من تو سن 16 تا 20 سالگي گاهي شعر ميگفتم تقريبا تو همين مايه ها...عاشقانه...گاهي پر از اميد گاهي غمگين!!! اصلا كلمات تو ذهنم ميرقصيدن...( عبور ميكني از نبودنم...عبور كرده ام از بودنت....) يادم نمياد (تويي كه ماه پر مهر من نخواهي شد!!!!) آخر يكي از اون شعرا كه خودم براش كف ميكردم....و از اين حرفا!!!!

بعد يه سري به پروفايل فائزه زدم حدسم درست بود  فائزه متولد 67 ....

البته از بد روزگار  طفوليت روح من خيلي دوام نداشت و با يه جهش روحم ميانسال شدشايدم پير شد و حالا دارم سعي ميكنم با هزار جراحي و كوفت و زهر مار جوانش كنم!!! همون روزها بود كه تب شعر هم مثل تب دم صبح يكدفعه پريد كه پريد!!!

***

تاسف نجومي: اون وقتها تقريبا تو سن 21-22 يا 23 سالگي همه دفترهاي يادداشتو شعرام رو سوزوندم...

انگار تو ذهنمم سوختن چون جز اين چند كلمه كه بالا گفتم چيزي تو ذهنم نمياد؟!