(بزرگترین هدیه همسران به همدیگر احساس درجه یک بودن است.)
چند وقت پيش پستي درباره هديه و ارزش گذاري اون نوشته بودم/ بايد اعتراف كنم اين جمله منو شرمسار كرد كه چرا به چنين بعد مهم و اصلي نپرداختم؟!
و امروز بعنوان يك زن معترف هستم كه مهمترين آرامش براي يك انسان(زن يا مرد) اعتماد به حس و عشق راستين زوج/معشوق و يا همسرشه...
چرا كه بعنوان يك انسان ميدانم وقتي نگاه مشتاق عشقت را دنبال ميكني كه اصلا حواسش به حرفهاي تو نيست و چشمانت روي صورت هم جنسه( ديگري) ثابت ميشود / كسي كه ممكنه است هرگز برخورد دومي با عشق شما نداشته باشد/ چه عذاب عليم و چه حس دردناكي پيدا ميكني/ بله فرقي ندارد مرد باشي يا زن؟
حتي يادآوري زيبايي هات هم در اون لحظه دردي از تو دوا نميكند /حس تحقيري ناشي از افول و نزول به درجه 2 شدن و حتي پائين تر...
برداشت ميتواند درست باشد يا غلط ... مقصر كسي است فاعل بوده كسي كه برداشتي در ذهن تو ايجاد كرده...
باور دارم كسي نمي تواند چشمش را تا ابد ببندد اونهم بر زيبايي(خواه هيكلي زيبا-خواه روي و مويي پريشان و دلربا-خواه نگاهي نافذ و لبخندي دلنشين)
مهم اين است كه به ياد داشته باشيم كسي كه كنارماست از لب به لب شدن توجه و عدم توجه تحقير ميشود!
عاشق همسر بودن نعمته بزرگي است كه هر زوجي به صرف ازدواج يا با هم بودن تجربه نميكنند اينكه از لبخند زوجت بند دلت پاره شود از هيجان اينكه گاهي بي هوا با عشق دست لاي موهاش ميبري يا بي دليل دستت را دور گردنش حلقه ميكني ... رفتاري كه هزار بار از كلام گوياتر و عميق تر است... نعمت بزرگي است كه اگر دوسويه باشد آرامشي برتر از اون در دنيا نيست...
حق با صاحب جمله است:حس اينكه همسرت از علاقه به تو متوجه ديگري حتي زيباتر از تو نشود حسه بي نظيري است...
که بیشتر از خودش
تــــــــــو را بخواهد
...
و بیشـــتر از تــــــــو
هیـــــــــــچ نخواهد
و تــــــــــو ... برایش تـــــــمام زندگی باشی ...
و او برايت تمام زندگي باشد(دم به دم)( تكميل شعر=آخرين مصرع از خودم :)
