چند روز پيش طي يك جدل پيامكي ارتباطم رو براي هميشه با يك دوست( 10-12 سال سابقه دوستي) قطع كردم...

ناراحتيه من از اين بود كه اين شخص حاضر به پذيرش خطاش نبود و فكر كنيد خطايي در حد خيانت در امانت(اونهم امانتي از نوع آبرويي) مرتكب شده بود و جالبه چنان خونسرد و طلبكارانه در مقابل گلايه و دلخوريه من ظاهر شد كه كلا اساس ارتباطم باهاش زير سئوال رفت...

با خودم ميگم ما آدما گاه و بيگاه دانسته و نادانسته باعث رنجش و آزار ديگران ميشيم.. وقته بحث ناخودآگاه جبهه ميگيريم و تمام و سعيمون رو ميكنيم كه حق رو به خودمون بديم ولي بد نيست تو خلوت خودمون برگرديم به عقب به رفتارمون-حرفهايي كه زديم و حرفهايي كه شنيديم فكر كنيم شايد اونقدرها هم كه اول فكر ميكرديم بيگناه نباشيم...

و مهم ترين بخش اينه كه اشتباهاتمون رو بپذيريم ولو به قيمت متعذر شدنمون...