آسمان من

وقته خواب(موقعيت: تخت خواب) از همسر: ستاره اين زن دادشم شروع كرده سر بحث باز كردن اينور و اونور ميخواد رابطه بندازه يه وقت تو حرفات ابراز نكني كه تمايلي به رفت و آمد و آشتي داري!

من : يعني ميخواي تا ابد اين قهرو كشش بدي؟

همسر(با نگاه به سقف): آره تا ابد...

من: البته تو مختاري ...ولي يادت باشه تو زندگي و تو هر خانواده اي از اين دلخوريها پيش مياد... يه كم انعطاف پذير باش-به نظرم اگه اونا تمايل داشتن عذرشون رو بپذير...

همسر در حاليكه يه كم دلتنگ شده: آخه تقصير از اونا بود-اونا شروع كردن...

من: اگه خوب فكر كني من و تو هم اونقدر ها بي تقصير نبوديم قبول كن ميتونستيم يه كم بيشتر تحمل كنيم و مجلس رو ترك نكنيم فوقش بعدا گلايه ميكرديم...

همسر: سكوت شايد يه نمه بغض

من: تجربه بشه براي بعدها اگه چنين موقعيتي پيش اومد با قهر كردن و ترك صحنه خوده بي تقصيرمون رو تو تقصير سهيم نكيم ...

همسر: اوهوم-(موقعيت: آغوش) :)

بعدا نوشت: یکی از دوست در یک کامنت خصوصی متذکر شد که با ایم مطلب خودم رو عاقلتر از همسرم نشون دادم و یه جورایی این از بالا به آدما نگاه کردنه /دیدم حق میگه شاید من این منظورو ندارم ولی بیانم همین معنی رو میده/واقعیت اینه که همسره من به دفعات این رفتارو با من کرده هر وقت من از کسانی که دوسشون دارم دلخور میشم همسرم با حرفاش پادرمیونی میکنه فضا رو تلطیف میکنه و من علیرغم ناز کردن تو دلم کلی خوشحال میشم/من این رفتارو از خودش یاد گرفتم.

از دوسته خوبم هم تشکر میکنم که بهم تلنگر زد :)